رزین غیر اشباع به ترکیب پلیمری حاوی پیوندهای دوگانه غیراشباع اطلاق می شود که در اثر واکنش چند تراکمی اسید دی بازیک و دیول ایجاد می شود. اولین رزین کشف شده توسط انسان یک ماده چربی مانند بود که از ترشحات درختان استخراج می شد، مانند رزین، به همین دلیل قبل از رزین درختی وجود داشت.
در سال 1906 بود که رزین فنولیک برای اولین بار به طور مصنوعی سنتز شد، که عصر جدیدی از رزین های مصنوعی مصنوعی را باز کرد. در سال 1942، شرکت لاستیک آمریکا برای اولین بار رزین پلی استر غیراشباع را وارد تولید کرد و بعداً هر پلیمر فرآوری نشده رزین نامیده شد. اما برای مدت طولانی ربطی به درختان ندارد. رزین ها به دو دسته رزین های ترموپلاستیک و رزین های ترموست تقسیم می شوند.
رزین های قابل ذوبی که می توانند گرم شوند، ذوب شوند، سرد شوند و جامد شوند و به طور مکرر گرم شوند، رزین های ترموپلاستیک نامیده می شوند. پس از گرم شدن و پخت، دیگر برگشت پذیر نیستند و به جامداتی تبدیل می شوند که نه حل می شوند و نه ذوب می شوند. به آنها رزین های ترموست می گویند، مانند رزین های فنولیک، رزین های اپوکسی، رزین های پلی استر غیر اشباع و غیره.
رزین های ترموپلاستیک دارای خاصیت نرم شدن در اثر حرارت و سخت شدن با سرد شدن هستند و واکنش شیمیایی ندارند. مهم نیست که چند بار گرم و سرد شوند، می توانند این خاصیت را حفظ کنند. تمام رزین های ترموپلاستیک ساختار مولکولی خطی دارند. آنها شامل تمام رزین های پلیمریزه و برخی از رزین های متراکم می شوند.
رزین های ترموپلاستیک دارای چقرمگی خوب، تحمل آسیب زیاد، ثابت دی الکتریک خوب، دوره ذخیره سازی نامحدود، بدون نیاز به ذخیره سازی در دمای پایین و بدون نیاز به تجهیزات ویژه در مقیاس بزرگ مانند اتوکلاو برای قالب گیری هستند. به ویژه، آنها دارای قابلیت بازیافت، بازیافت، قابلیت استفاده مجدد و ویژگی های حفاظت از محیط زیست هستند که با جهت توسعه حفاظت از محیط زیست از مواد امروزی سازگار است.
